Z jednej strony boję się, bo nigdy nie było tak, żeby moje (potencjalnie dla zabawy) rozkłady run były tak prawdziwe i zgodne, gdy pytam o to samo, o tę samą osobę. to jest nic, ale nagle zjawia mi się dziewczyna z tarotem i okazuje się, że jej karty, rozkładane dla mnie bez mojej wiedzy, miały identyczne wyniki. boję się tego...
ale. z drugiej strony... są na ziemi i niebie rzeczy, o których nie śniły się filozofom. i to chyba najważniejsze, co zapamiętałam z nauk Nastii ;*

problem w tym, że nie umiem tego nadal zinterpretować. no nie umiem! chcę, próbuję, coś mi świta, ale... brak mi tej pewności.
no bo czy głębia, pierwotny ogień, partnerstwo, czy to wszystko równa się jednemu słowu - miłość?

i w ogóle jestem rozstrojona emocjonalnie. jak gitara stojąca w szafie. i tak jak ona nie ma struny, ja nie mam czegoś ważnego. bo moje Coś Ważne nie umie kochać. nie chce się nauczyć. nie chce kochać. nie mówię, że mnie, choć ja bym dała tak wiele... nie. on nie chce w ogóle kochać.
bo po co? ole, ole, ole, ola, oli, niech żyją młode żądze!

tylko dlaczego znów ja cierpię? czemu znów chcę płakać?